บทที่ 10 ปะทะ

เมื่อคืนฉันวิ่งออกมาจากห้องของพี่พอยต์ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามไม่หยุด กว่าฉันจะดีขึ้นและนอนหลับต่อได้ก็เกือบเช้า เพราะเอาแต่นอนคิดไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันคงหมดหวังที่พี่ชายแสนดีของฉันจะกลับมาแล้ว เขาคงจะรับไม่ได้จริง ๆ ที่พ่อของเขาและแม่ของฉันจะรักกัน สิ่งที่เขาทำเมื่อคืนคงเป็นการแสดงออกอย่างหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ